Nanker

Nanker, znany także jako Nankier, właściwie Jan Kołda herbu Oksza, urodził się około 1270 roku w Kamieniu, obecnie dzielnicy Piekar Śląskich. Był biskupem krakowskim w latach 1320-1326, a następnie wrocławskim, którym pozostawał do 1341 roku. Imię Nanker przyjął po desygnowaniu na godność biskupią, zgodnie z ówczesnym zwyczajem.

W 1304 roku pełnił funkcję archidiakona sandomierskiego, a w latach 1305-1307 studiował prawo kanoniczne na uniwersytecie w Bolonii. W 1318 roku został kanclerzem sieradzkim, proboszczem kościoła Mariackiego w Krakowie i dziekanem kapituły krakowskiej. Jako biskup krakowski wydał statuty diecezjalne i zainicjował budowę gotyckiej katedry na Wawelu. Po sporze o Biecz został przeniesiony do Wrocławia, gdzie sprzyjał obrońcom polskości na Śląsku. W 1337 roku wyklął króla Jana Luksemburskiego. Zmarł w 1341 roku w Nysie, a pochowano go w katedrze we Wrocławiu. Proces beatyfikacyjny, rozpoczęty w 1719 roku, wznowiono w 1952 roku.

Na podstawie artykułu „Nanker” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.